Waarom ik internationale vrouwendag vier (en jij dat ook zou moeten doen)

Op 8 maart is het weer internationale vrouwendag, de dag waarop we gelijke kansen voor vrouwen vieren.

En ik vier deze keer op een bijzondere manier mee: ik start namelijk met een mooie groep heldinnen uit de lokale politiek met een 16 weken durend online programma dat hen gaat helpen hun droom voor een mooiere samenleving in actie te zetten.

“Waarom toch alleen voor vrouwen”, vragen mensen mij regelmatig.

Ze weten dan dat mijn drijfveer, mijn droom een politiek dichter bij de burger is, een politiek vanuit waarden zoals welzijn, geluk en samenwerken en een politiek ten diensten van de burger en de samenleving. En dat ik daarom vrouwen train en coach om op een effectieve en authentieke manier hun droomdoel waar te maken in de politieke arena.

“Nou dat kun je dan toch doen met en voor mannen en vrouwen?”

En in principe is dat ook zo, maar zolang als we in Nederland slechts een kwart vrouwen in de lokale politiek hebben, richt ik mij op hen. Natuurlijk omdat ik het gewoon heel erg leuk vind om met vrouwen te werken: er ontstaat in mijn trainingen altijd een heel fijne open sfeer waarin alle deelnemers er mogen zijn met hun verhaal, er wordt geluisterd en er ontstaat herkenning en een verbondenheid.

Maar vooral omdat de politiek nood heeft aan een ander geluid. Een geluid van gelijkwaardigheid, van liefde en van dienstbaarheid. En er is behoefte aan kwaliteiten zoals luisteren, samenwerken en empathie. Niet alle vrouwen hebben een hogere dosis van deze feminiene waarden en kwaliteiten, maar als je 100 vrouwen in een zaal zet en in de zaal ernaast 100 mannen, dan zul je in totaal altijd nog meer van die feminiene kwaliteiten tegenkomen in de zaal met vrouwen.

Bovendien werkt er zoiets als een wet van getallen, waarbij zolang als het percentage vrouwen zo laag is als nu, de vrouwen die opereren in de politiek, zich zullen aanpassen aan de heersende – nogal macho – groepscultuur. Er is gewoonweg geen ruimte voor ander gedrag of een ander geluid. En dat moet veranderen!

Het omslagpunt ligt bij minimaal 1/3 vrouwen, maar liever nog 40%. Tot die tijd richt mij dus op de heldinnen die het aandurven om in de politieke arena te stappen met een ander geluid en zich niet laten leiden door angst, maar door hun visie voor een mooiere samenleving.

Daarom vier ik vandaag internationale vrouwendag: voor alle vrouwen die de arena instappen en lef hebben om het gewoon op hun manier te doen!

En jij? Vier je mee?

 

Meer weten over het programma Mijn droom in actie? Kijk dan hier. 8 maart gaan we van start. Twijfel je of je mee moet doen? Heb je vragen? Bel (0621598315) of mail (mail@irenejanssen.nl)!

 

Heeft de politiek invloed op geluk?

Eerder dit jaar benoemde de Premier van de Verenigde Arabische Emiraten zijn nieuwe kabinet. Voor het eerst werd ook een Minister van Geluk benoemd. Het is haar taak om een beleid uit te werken en door te voeren om een gelukkigere samenleving te bereiken, zo liet de Premier weten. Daarmee wordt geluk niet louter een bijwerking van een welvarende staat, maar een doel op zichzelf. Deze minister zal met behulp van plannen en programma’s het algemene geluksniveau van het land moeten bevorderen.

Overigens doet de Vereningde Arabische Emiraten het al niet zo slecht: op de World Happiness Index staat het land op de 20ste plek. Op deze index van de Verenigde Naties Nederland staat op plek 7, eerder stonden we op plek 4. Volgens dit rapport zouden alle overheden erop gericht moeten zijn om het geluk in hun land te bevorderen en vooral om ongeluk te verminderen.

Welvarende landen scoren hoger op geluk, maar uit onderzoek blijkt ook dat economische groei niet gelijk opgaat met groeiende geluk. Wat nu als politici zich minder zouden laten leiden door louter economische groei, maar meer door groeiende geluk in onze samenleving?

Volgens het rapport heeft dit op zichzelf al invloed op het beleid, wanneer politici zich bewust zijn van het feit dat ze kunnen sturen op geluk.

Wat denk jij zouden politici zich meer moeten richten op geluk in de samenleving?

Wil jij ook jouw politieke leiderschap inzetten en daarmee een inspirator zijn voor meer geluk? Kun je daarbij wel een beetje hulp gebruiken? Dan heb ik een mooi cadeau voor jou, gewoon omdat ik jou wil helpen in jouw missie voor een mooiere wereld! We starten op 10 september met een online uitdaging, schrijf je hier in:

Geluk(kig) in de politiek – 5 daagse

 

Oververtegenwoordiging mannen in politiek slecht voor democratie

Met een percentage van 72% mannen, zijn gemeenteraden nog altijd mannenbolwerken, ondanks het feit dat vrouwen hoger opgeleid zijn, dat ze een groter deel van het vrijwilligerswerk op zich nemen en dat ze dus ook een hoge maatschappelijke betrokkenheid hebben. Met een stijging van slechts 2% sinds 2010 is het ronduit slecht gesteld met de participatie van vrouwen in de politiek, dat bevestigt kennisinstituut Atria op vrijdag 5 februari in een nieuw onderzoeksrapport. Dat is niet alleen een gemiste kans voor de lokale democratie omdat de raad zo geen afspiegeling is van de samenleving, maar het staat ook een goede besluitvorming in de weg.

Stel je voor dat je als enige of een van de weinige vrouwen in de gemeenteraad zit. Dat kan behoorlijk eenzaam zijn, letterlijk en figuurlijk. Je bent, tussen de grijze pakken, als vrouw altijd zichtbaar als ‘de ander’, gewoon omdat je er nou eenmaal anders uit ziet.

Daarnaast is het extra moeilijk om gehoord te worden als vrouw omdat het in een groep, die bestaat uit veel dezelfde soort mensen, grijze mannen in dit geval, lastig is om een ander soort taal of een ander soort oplossing aan te dragen. Er ontstaat in een homogene groep al snel een soort van blindheid: de waarheid zoals die door de meeste leden van de groep wordt gezien, wordt beschouwd als de absolute waarheid. Andere gezichtspunten of ideeën van buiten, worden daarmee niet ingebracht of meteen naar de prullenbak verwezen. De groep wordt bij wijze van spreken blind voor nieuwe of andere gezichtspunten.

In de besluitvorming van een homogene groep kan er bijvoorbeeld gekozen worden voor een luxer gemeentelijk zwembad op een prestigieuze sportcampus, terwijl als er ruimte was geweest voor het ‘in vraag stellen’ van een dergelijke beslissing, mogelijk was gekozen voor een renovatie van het bestaande zwembad. De onmogelijkheid van het inbrengen van een andere waarheid kán er bijvoorbeeld toe leiden dat integriteitsvraagstukken anders worden behandeld in de raadszaal, dan erbuiten.

Een gemeenteraad die voor de grote meerderheid bestaat uit mannen, is daarom slecht voor de democratie. Een gemengde groep van verschillende soorten mensen is het beste medicijn tegen dit soort groepsblindheid: onderzoek laat zien dat een groep die voor minimaal 1/3 uit vrouwen bestaat, wel ruimte biedt voor nieuwe gezichtspunten en een andere benadering.

De oplossing ligt voor de hand: zorg voor meer vrouwen in de lokale politiek! Zorg dat de leden- en kieslijsten goed gevuld zijn met vrouwelijk talent. En zorg er vooral ook voor dat de dappere vrouwen die nu actief zijn in de politiek, dat blijven.

Om de vrouwen die nu actief zijn in de politiek te helpen op een authentieke manier effectief te kunnen zijn, ontwikkelde ik een 16 weken durende online programma waarin het (her)ontdekken van het droomdoel en focus leggen en een plan maken centraal staan. Dit alles in verbinding met diegene van binnen en buiten de politiek die de politica kunnen helpen om haar droom voor een mooiere samenleving in actie te zetten. Lees meer hier: www.mijndroominactie.nl

Wat als je niet durft?

Ken je dat, dat je op het punt staat om iets nieuws, iets groots, iets belangrijks te doen? Je maidenspeech in de politieke arena misschien of zelfs nog die eerste stap om ja te zeggen om jezelf te kandideren voor de raad, de provinciale staten of het waterschap? Weet je nog hoe dat voelde?

Dacht je misschien dat de politiek niets voor jou is, of dat je helemaal niet goed bent in spreken in het openbaar? Dacht je eraan om deze beurt over te slaan? Zo voel ik mij nu precies!

Zelf sta ik op het punt om mijn online programma te lanceren. Maar iets houdt me tegen om die laatste puntjes op de i te zetten en alles de wereld in te sturen. Ik durf niet. Ik heb hier maanden naartoe gewerkt: een enquête uitgezet en met politici gesproken. Ik ben in de huid gekropen van de politica in de arena en heb haar angsten maar vooral ook haar dromen voor een mooiere samenleving en haar eigen rol daarin gevoeld. Op basis daarvan maakte ik een super mooi programma. Hier zit echt alles in wat je als politica wilt kunnen om politiek te bedrijven op een manier waarbij je verbindt met de burger en waarden voorop stelt zoals welzijn, geluk en samenwerken.

Ik weet gewoon dat dit heel veel politici gaat helpen om eindelijk eens werk te maken van hun droom en dat daar dan weer heel veel mensen van buiten de politiek heel blij van worden omdat zij die dromen delen. Alle deelnemers van mijn programma zullen gelukslobbyisten worden en zorgen voor een fijnere wijk, dorp of stad. En dat begint allemaal bij mijn community van bevlogen vrouwen die het verschil maken en elkaar willen steunen.

En toch …. dat kleine stemmetje in mijn hoofd …

Wat als …

… niemand erop zit te wachten?

… de techniek me in de steek laat?

… alles mislukt?

Dan denk ik even terug aan het interview dat ik deed met oud-wethouder Marlou Absil waarin zij haar tips voor vrouwen in de politiek geeft. Haar eerste tip?

Gewoon doen!

Wat is jouw tip?

Bekijk de video hier:

Burgermoeder: noviteit of vanzelfsprekendheid?

Gisteren heeft de gemeente Beek Christine van Basten-Boddin voorgedragen als nieuwe burgemeester. Daarmee wordt Van Basten-Boddin de allereerste vrouw die deze post in de gemeente mag vervullen. In Limburg werden de afgelopen tijd enkele vrouwelijke burgemeesters benoemd waardoor de stand nu op 10 van de 33 staat. Daarmee ligt het percentage vrouwelijke burgemeesters net boven het landelijke gemiddelde.

Een stijgende lijn dus, maar het is nog steeds geen reden tot feest. Want het blijft een uitzondering, iets bijzonders. Dat bleek ook bij de benoeming van Annemarie Penn-te Strake, Maastricht’s eerste vrouwelijke burgemeester. VVD-wethouder John Aerts zei toen: “[met de benoeming van een vrouw als burgemeester] laat Maastricht zien dat ze progressief durft te kiezen.” Een vrouw in de politiek-bestuurlijke wereld, het blijft in Limburg tot de dag van vandaag een noviteit.

Dan kunnen wij in Limburg beter een voorbeeld nemen aan wat er vorige week in Canada gebeurde. Daar presenteerde de nieuwe premier, Justin Trudeau zijn voltallig team van ministers en staatssecretarissen: 15 mannen en 15 vrouwen. Op de vraag waarom het voor hem persoonlijk zo belangrijk was om 50/50 mannen en vrouwen in zijn team te hebben zei hij: “Omdat het 2015 is en dit is hoe de samenleving eruit ziet!”

 

 

 

When an international disaster hits: start with a small act of kindness

We read about disasters and conflicts around the world almost every day, even in our local newspaper. But when I see news about international conflicts and war I often try to ignore and move on as quickly as possible. Not because I don’t care but just because I wonder what I can personally do with such horrible international news? If I do start thinking about big disasters in the world, like the MH17 or the international refugee crisis, it overwhelms me. It is too awful, too big and too unbearable. So I move on.

Or so I did, until 17th July 2014. On that day, the MH17 was shot out of the air in Ukraine. And this time I couldn’t ignore and move on as one of my very best friends was on that plane. This time it was not just another disaster far away from home. This time it was Pim who was being shot. This time an international conflict had an incredible impact on my life and friends. I don’t know but maybe this was my wake-up call like a lot of people experienced the past few days when the images of the 3-year old refugee boy were published.

Last autumn, I was invited to train a group of young women in Kosovo who had recently become politically active or were thinking about taking up a more active role in their party. I said yes as I strongly believe women have something to offer to our societies, whether at home or abroad. But maybe even more so as I felt I had to do something, even if it was just to honour my friend Pim de Kuijer who himself was very active in defending democracy around the world. Then again, I wasn’t too sure what I was going to teach abroad, let alone how me training women abroad was going to make a difference for the people in my street, my friends and family.

The real –and maybe obvious- reason became clear to me when I said goodbye to the women organisers in Kosovo. As a thank you they gave me a certificate that states: “Thanks Irene Janssen for your contribution in spreading democracy.”
It was only then that it hit me that we can all contribute to freedom and democracy; something so incredible valuable yet fragile that it can hit us all if we don’t keep defending it.

This week I was particularly touched by the pizza delivery in Brussels that opened up one day to bake and deliver pizzas for the many refugees in the city. And many of my friends handed in blankets and cloths or decided to support a charity that helps refugees. It reminded me of how we can all do something when an international disaster hits: just start with a small act of kindness!

Ken jij jouw talent?

Kun jij in een of twee zinnen aangeven wat jouw talenten zijn? Ben jij een goede luisteraar? Heb jij talent voor competitie? Of weet jij precies hoe je groepen in beweging moet krijgen?

Als je gaat solliciteren komt er soms zo’n vraag voorbij over talent of persoonlijkheid leiderschap, het liefst in de vorm van ‘kun je ons vertellen wat jouw sterktes en zwakten zijn?’. Dat voelt toch altijd een beetje als een valkuil, niet? Het lijkt wel haast alsof je moeten kiezen uit een paar standaard  antwoorden zoals ‘sommige collega’s vinden mij perfectionistisch, dat komt omdat ik altijd degene ben die het overzicht wil behouden en ervoor wil zorgen dat alles tot in de puntjes is verzorgd voor de klant’. 

 Tja …

Want wat test een organisatie hier nu echt mee? Vaak is het ook de hekkensluiter nadat opleiding en kennis aan de orde zijn gekomen. En je wordt uiteindelijk aangenomen op jouw kennis en ervaring.

Terwijl de slagingskans om te kunnen excelleren in een organisatie altijd te maken heeft met de organisatiecultuur en of je daar als mens in past. “Organisations hire for skills and fire for personality.”

Dat kan dus anders … moet zorgorganisatie Daelzicht hebben gedacht. Zij kozen voor een video waaruit spreekt wat voor soort mens ze zoeken: iemand met een het talent om zijn of haar collega’s te ondersteunen in de veranderprocessen vanuit de transitie in de zorg. Samenwerken (partnerschap) en eigenaarschap zijn belangrijke waarden voor de organisatie. Daarnaast zoeken ze naar iemand met creatief talent, want er wordt gevraagd naar een opvallende sollicitatie.

Hieronder vind je de video. Wat vind jij? Goede zet? Krijg je zin om te solliciteren? Of toch liever gewoon een CV op A4tje?

 

Jezelf zijn

Afgelopen week was ik met mijn zoon bij de oogarts en het oordeel was duidelijk: mijn 5-jarige moet een brilletje. “Achossie”, dacht ik nog, “wat sneu zo’n kleuter met een bril.” Want alhoewel ik zelf een bril draag, wens je dat toch niet je zoon toe. Gelukkig vond zoonlief het maar wat stoer, dus op naar de brillenwinkel.

We liepen binnen en mijn kleuter stapte direct af op het rek en zetten een bril op zijn hoofd die hij mooi vond: “Die moet het zijn, mama!”. Mooi, zul je denken, dat was dus snel geregeld …

Maar de bril die hij koos was paars met witte bloemetjes.

Tja, wat doe je dan? Zeker wanneer je als mama niet geloofd in jongens- en meisjesdingen en vind dat ieder kind zijn eigen weg en passie zou moeten kunnen volgen. Mijn kind ging dan ook al eens in maillot naar school en regelmatig draagt hij een t-shirt dat uit de ‘meisjes afdeling’ komt. Gewoon omdat hij dat mooi vond.

Die eerste dag dat hij in maillot naar school ging was overigens ook meteen de laatste: grote jongens hadden gezegd dat dat voor meisjes was. Jammer, maar dat gebeurd en zo kiest hij zijn eigen pad. De maillot blijft dus in de la liggen, geen man over boord per slot van rekening kost zo’n ding bij Zeeman maar een paar euro. Een bril is natuurlijk een heel ander verhaal, die moet langer meegaan.

Met lood in mijn schoenen zei ik daarom tegen mijn zoon dat ik het een mooie bril vond, dat hij die natuurlijk mocht hebben als hij dat wilde, maar dat er mogelijk kindjes zouden zijn die zouden vinden dat deze bril voor meisjes is. Even dacht hij na; zijn antwoord was kordaat: “Dan wordt ik gewoon boos!” zei hij.

“Wat dapper”, dacht ik maar ook, “hellup ik wil niet dat mijn kind gepest wordt!” En dus zei ik: “Dat is toch ook niet lief om boos te worden. En bovendien kan ik echt geen twee brillen kopen, weet je zeker dat je deze bril wil?”

Toen ik zijn reactie zag brak mijn moederhart. Hij keek ineens heel bedachtzaam en behoorlijk beteuterd. Ik zag ter plekke zijn zelfvertrouwen dalen, “misschien was zijn keuze toch niet zo’n goed idee?” “Wat als anderen zouden zeggen dat het een meisjesbril was?” Ik zocht een afleidingstactiek en een mooi compromis. Mijn redding: dezelfde bril in paars was ook zonder bloemetjes te krijgen, misschien wilde hij die hebben? “Ja maar mama, misschien zullen andere kindjes denken dat het een meisjesbril is omdat deze paar is…. Ik neem die wel.”

Het exemplaar waar we mee naar buiten liepen was het meest saaie, kleurloze exemplaar in het rek: een onopvallend brilletje in zwart van het soort dat vroeger ooit gratis in de ziektekosten verzekering zat.

Mijn kind zal niet gepest worden … althans niet vanwege het feit dat hij een meisjes bril zou dragen … maar het voelt niet goed.